فصل پنجم : حجّ بذلى مسألهء 211 - هرگاه كسى مخارج رفتن به مكّه را ندارد ، ولى ديگرى مالى به او مىبخشد ، يا در اختيار او مىگذارد كه با آن حج برود ، و مخارج زن و فرزند او را نيز در اين مدّت مىپردازد ، بر چنين كسى حج واجب است ؛ هر چند بدهكار باشد ، و در موقع بازگشت نيز وسيلهء كافى براى امرار معاش نداشته باشد ، و قبول كردن چنين هديه‌اى واجب است ، مگر اين كه منّت ، يا ضرر ، يا مشقّت غير قابل تحمّلى به همراه داشته باشد ، و اين حج كفايت از حجّ واجب مىكند ، و آن را حجّ بذلى مىنامند . مسألهء 212 - اگر شخصى مالى معادل مخارج حجّ به ديگرى ببخشد كه حج بجاى آورد ، بايد قبول كند و طبق شرط عمل نمايد . همچنين اگر پول دهنده بگويد : « مخيّر هستى كه با آن حج بجا آورى ، يا در راه ديگر مصرف كنى » در اين صورت نيز بايد حج بجا آورد ؛ بلكه اگر اسم حج را هم نياورد ، و فقط مال را به او ببخشد ، احتياط آن است كه قبول كند و حج بجا آورد ؛ مشروط بر اين كه در بازگشت زندگى او تأمين باشد ، و چنين حجّى ، كفايت از حجّ واجب مىكند .